Articulus I
Whether Covetousness Is the Root of All Sins?
Arg. 1 Objection 1
Ad primum sic proceditur. Videtur quod cupiditas non sit radix omnium peccatorum. Cupiditas enim, quae est immoderatus appetitus divitiarum, opponitur virtuti liberalitatis. Sed liberalitas non est radix omnium virtutum. Ergo cupiditas non est radix omnium peccatorum.
It would seem that covetousness is not the root of all sins. For covetousness, which is immoderate desire for riches, is opposed to the virtue of liberality. But liberality is not the root of all virtues. Therefore covetousness is not the root of all sins.
Arg. 2 Objection 2
Praeterea, appetitus eorum quae sunt ad finem, procedit ex appetitu finis. Sed divitiae, quarum appetitus est cupiditas, non appetuntur nisi ut utiles ad aliquem finem, sicut dicitur in I Ethic. Ergo cupiditas non est radix omnis peccati, sed procedit ex alia priori radice.
Further, the desire for the means proceeds from desire for the end. Now riches, the desire for which is called covetousness, are not desired except as being useful for some end, as stated in Ethic. i, 5. Therefore covetousness is not the root of all sins, but proceeds from some deeper root.
Arg. 3 Objection 3
Praeterea, frequenter invenitur quod avaritia, quae cupiditas nominatur, oritur ex aliis peccatis, puta cum quis appetit pecuniam propter ambitionem, vel ut satisfaciat gulae. Non ergo est radix omnium peccatorum.
Further, it often happens that avarice, which is another name for covetousness, arises from other sins; as when a man desires money through ambition, or in order to sate his gluttony. Therefore it is not the root of all sins.
Sed contra On the contrary
Sed contra est quod dicit apostolus, I ad Tim. ult., radix omnium malorum est cupiditas.
On the contrary, The Apostle says (1 Tim. 6:10): "The desire of money is the root of all evil."
Respondeo I answer that
Respondeo dicendum quod secundum quosdam cupiditas multipliciter dicitur. Uno modo, prout est appetitus inordinatus divitiarum. Et sic est speciale peccatum. Alio modo, secundum quod significat inordinatum appetitum cuiuscumque boni temporalis. Et sic est genus omnis peccati, nam in omni peccato est inordinata conversio ad commutabile bonum, ut dictum est. Tertio modo sumitur prout significat quandam inclinationem naturae corruptae ad bona corruptibilia inordinate appetenda. Et sic dicunt cupiditatem esse radicem omnium peccatorum, ad similitudinem radicis arboris, quae ex terra trahit alimentum, sic enim ex amore rerum temporalium omne peccatum procedit. Et haec quidem quamvis vera sint, non tamen videntur esse secundum intentionem apostoli, qui dixit cupiditatem esse radicem omnium peccatorum. Manifeste enim ibi loquitur contra eos qui, cum velint divites fieri, incidunt in tentationes et in laqueum Diaboli, eo quod radix omnium malorum est cupiditas, unde manifestum est quod loquitur de cupiditate secundum quod est appetitus inordinatus divitiarum. Et secundum hoc, dicendum est quod cupiditas, secundum quod est speciale peccatum, dicitur radix omnium peccatorum, ad similitudinem radicis arboris, quae alimentum praestat toti arbori. Videmus enim quod per divitias homo acquirit facultatem perpetrandi quodcumque peccatum, et adimplendi desiderium cuiuscumque peccati, eo quod ad habenda quaecumque temporalia bona, potest homo per pecuniam iuvari; secundum quod dicitur Eccle. X, pecuniae obediunt omnia. Et secundum hoc, patet quod cupiditas divitiarum est radix omnium peccatorum.
I answer that, According to some, covetousness may be understood in different ways. First, as denoting inordinate desire for riches: and thus it is a special sin. Secondly, as denoting inordinate desire for any temporal good: and thus it is a genus comprising all sins, because every sin includes an inordinate turning to a mutable good, as stated above (Q. 72, A. 2). Thirdly, as denoting an inclination of a corrupt nature to desire corruptible goods inordinately: and they say that in this sense covetousness is the root of all sins, comparing it to the root of a tree, which draws its sustenance from earth, just as every sin grows out of the love of temporal things.
Now, though all this is true, it does not seem to explain the mind of the Apostle when he states that covetousness is the root of all sins. For in that passage he clearly speaks against those who, because they "will become rich, fall into temptation, and into the snare of the devil . . . for covetousness is the root of all evils." Hence it is evident that he is speaking of covetousness as denoting the inordinate desire for riches. Accordingly, we must say that covetousness, as denoting a special sin, is called the root of all sins, in likeness to the root of a tree, in furnishing sustenance to the whole tree. For we see that by riches man acquires the means of committing any sin whatever, and of sating his desire for any sin whatever, since money helps man to obtain all manner of temporal goods, according to Eccles. 10:19: "All things obey money": so that in this desire for riches is the root of all sins.
Ad 1 Reply to Objection 1
Ad primum ergo dicendum quod non ab eodem oritur virtus et peccatum. Oritur enim peccatum ex appetitu commutabilis boni, et ideo appetitus illius boni quod iuvat ad consequenda omnia temporalia bona, radix peccatorum dicitur. Virtus autem oritur ex appetitu incommutabilis boni, et ideo caritas, quae est amor Dei, ponitur radix virtutum; secundum illud Ephes. III, in caritate radicati et fundati.
Virtue and sin do not arise from the same source. For sin arises from the desire of mutable good; and consequently the desire of that good which helps one to obtain all temporal goods, is called the root of all sins. But virtue arises from the desire for the immutable God; and consequently charity, which is the love of God, is called the root of the virtues, according to Eph. 3:17: "Rooted and founded in charity."
Ad 2 Reply to Objection 2
Ad secundum dicendum quod appetitus pecuniarum dicitur esse radix peccatorum, non quia divitiae propter se quaerantur, tanquam ultimus finis, sed quia multum quaeruntur ut utiles ad omnem temporalem finem. Et quia universale bonum est appetibilius quam aliquod particulare bonum, ideo magis movent appetitum quam quaedam bona singularia, quae simul cum multis aliis per pecuniam haberi possunt.
The desire of money is said to be the root of sins, not as though riches were sought for their own sake, as being the last end; but because they are much sought after as useful for any temporal end. And since a universal good is more desirable than a particular good, they move the appetite more than any individual goods, which along with many others can be procured by means of money.
Ad 3 Reply to Objection 3
Ad tertium dicendum quod, sicut in rebus naturalibus non quaeritur quid semper fiat, sed quid in pluribus accidit, eo quod natura corruptibilium rerum impediri potest, ut non semper eodem modo operetur; ita etiam in moralibus consideratur quod ut in pluribus est, non autem quod est semper, eo quod voluntas non ex necessitate operatur. Non igitur dicitur avaritia radix omnis mali, quin interdum aliquod aliud malum sit radix eius, sed quia ex ipsa frequentius alia mala oriuntur, ratione praedicta.
Just as in natural things we do not ask what always happens, but what happens most frequently, for the reason that the nature of corruptible things can be hindered, so as not always to act in the same way; so also in moral matters, we consider what happens in the majority of cases, not what happens invariably, for the reason that the will does not act of necessity. So when we say that covetousness is the root of all evils, we do not assert that no other evil can be its root, but that other evils more frequently arise therefrom, for the reason given.