Articulus I
Whether Virtue Is in Us by Nature?
Arg. 1 Objection 1
Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus sit in nobis a natura. Dicit enim Damascenus, in III libro, naturales sunt virtutes, et aequaliter insunt omnibus. Et Antonius dicit, in sermone ad monachos, si naturam voluntas mutaverit, perversitas est; conditio servetur, et virtus est. Et Matth. IV, super illud, circuibat Iesus etc., dicit Glossa, docet naturales iustitias, scilicet castitatem, iustitiam, humilitatem, quas naturaliter habet homo.
It would seem that virtue is in us by nature. For Damascene says (De Fide Orth. iii, 14): "Virtues are natural to us and are equally in all of us." And Antony says in his sermon to the monks: "If the will contradicts nature it is perverse, if it follow nature it is virtuous." Moreover, a gloss on Matt. 4:23, "Jesus went about," etc., says: "He taught them natural virtues, i.e. chastity, justice, humility, which man possesses naturally."
Arg. 2 Objection 2
Praeterea, bonum virtutis est secundum rationem esse, ut ex dictis patet. Sed id quod est secundum rationem, est homini naturale, cum ratio sit hominis natura. Ergo virtus inest homini a natura.
Further, the virtuous good consists in accord with reason, as was clearly shown above (Q. 55, A. 4, ad 2). But that which accords with reason is natural to man; since reason is part of man's nature. Therefore virtue is in man by nature.
Arg. 3 Objection 3
Praeterea, illud dicitur esse nobis naturale, quod nobis a nativitate inest. Sed virtutes quibusdam a nativitate insunt, dicitur enim Iob XXXI, ab infantia crevit mecum miseratio, et de utero egressa est mecum. Ergo virtus inest homini a natura.
Further, that which is in us from birth is said to be natural to us. Now virtues are in some from birth: for it is written (Job 31:18): "From my infancy mercy grew up with me; and it came out with me from my mother's womb." Therefore virtue is in man by nature.
Sed contra On the contrary
Sed contra, id quod inest homini a natura, est omnibus hominibus commune, et non tollitur per peccatum, quia etiam in Daemonibus bona naturalia manent, ut Dionysius dicit, in IV cap. de Div. Nom. Sed virtus non inest omnibus hominibus; et abiicitur per peccatum. Ergo non inest homini a natura.
On the contrary, Whatever is in man by nature is common to all men, and is not taken away by sin, since even in the demons natural gifts remain, as Dionysius states (Div. Nom. iv). But virtue is not in all men; and is cast out by sin. Therefore it is not in man by nature.
Respondeo I answer that
Respondeo dicendum quod circa formas corporales, aliqui dixerunt quod sunt totaliter ab intrinseco, sicut ponentes latitationem formarum. Aliqui vero, quod totaliter sint ab extrinseco, sicut ponentes formas corporales esse ab aliqua causa separata. Aliqui vero, quod partim sint ab intrinseco, inquantum scilicet praeexistunt in materia in potentia; et partim ab extrinseco, inquantum scilicet reducuntur ad actum per agens. Ita etiam circa scientias et virtutes, aliqui quidem posuerunt eas totaliter esse ab intrinseco, ita scilicet quod omnes virtutes et scientiae naturaliter praeexistunt in anima; sed per disciplinam et exercitium impedimenta scientiae et virtutis tolluntur, quae adveniunt animae ex corporis gravitate; sicut cum ferrum clarificatur per limationem. Et haec fuit opinio Platonicorum. Alii vero dixerunt quod sunt totaliter ab extrinseco, idest ex influentia intelligentiae agentis, ut ponit Avicenna. Alii vero dixerunt quod secundum aptitudinem scientiae et virtutes sunt in nobis a natura, non autem secundum perfectionem, ut philosophus dicit, in II Ethic. Et hoc verius est. Ad cuius manifestationem, oportet considerare quod aliquid dicitur alicui homini naturale dupliciter, uno modo, ex natura speciei; alio modo, ex natura individui. Et quia unumquodque habet speciem secundum suam formam, individuatur vero secundum materiam; forma vero hominis est anima rationalis, materia vero corpus, id quod convenit homini secundum animam rationalem, est ei naturale secundum rationem speciei; id vero quod est ei naturale secundum determinatam corporis complexionem, est ei naturale secundum naturam individui. Quod enim est naturale homini ex parte corporis secundum speciem, quodammodo refertur ad animam, inquantum scilicet tale corpus est tali animae proportionatum. Utroque autem modo virtus est homini naturalis secundum quandam inchoationem. Secundum quidem naturam speciei, inquantum in ratione homini insunt naturaliter quaedam principia naturaliter cognita tam scibilium quam agendorum, quae sunt quaedam seminalia intellectualium virtutum et moralium; et inquantum in voluntate inest quidam naturalis appetitus boni quod est secundum rationem. Secundum vero naturam individui, inquantum ex corporis dispositione aliqui sunt dispositi vel melius vel peius ad quasdam virtutes, prout scilicet vires quaedam sensitivae actus sunt quarundam partium corporis, ex quarum dispositione adiuvantur vel impediuntur huiusmodi vires in suis actibus, et per consequens vires rationales, quibus huiusmodi sensitivae vires deserviunt. Et secundum hoc, unus homo habet naturalem aptitudinem ad scientiam, alius ad fortitudinem, alius ad temperantiam. Et his modis tam virtutes intellectuales quam morales, secundum quandam aptitudinis inchoationem, sunt in nobis a natura. Non autem consummatio earum. Quia natura determinatur ad unum, consummatio autem huiusmodi virtutum non est secundum unum modum actionis, sed diversimode, secundum diversas materias in quibus virtutes operantur, et secundum diversas circumstantias. Sic ergo patet quod virtutes in nobis sunt a natura secundum aptitudinem et inchoationem, non autem secundum perfectionem, praeter virtutes theologicas, quae sunt totaliter ab extrinseco.
I answer that, With regard to corporeal forms, it has been maintained by some that they are wholly from within, by those, for instance, who upheld the theory of "latent forms" [Anaxagoras; Cf. I, Q. 45, A. 8; Q. 65, A. 4]. Others held that forms are entirely from without, those, for instance, who thought that corporeal forms originated from some separate cause. Others, however, esteemed that they are partly from within, in so far as they pre-exist potentially in matter; and partly from without, in so far as they are brought into act by the agent.
In like manner with regard to sciences and virtues, some held that they are wholly from within, so that all virtues and sciences would pre-exist in the soul naturally, but that the hindrances to science and virtue, which are due to the soul being weighed down by the body, are removed by study and practice, even as iron is made bright by being polished. This was the opinion of the Platonists. Others said that they are wholly from without, being due to the inflow of the active intellect, as Avicenna maintained. Others said that sciences and virtues are within us by nature, so far as we are adapted to them, but not in their perfection: this is the teaching of the Philosopher (Ethic. ii, 1), and is nearer the truth.
To make this clear, it must be observed that there are two ways in which something is said to be natural to a man; one is according to his specific nature, the other according to his individual nature. And, since each thing derives its species from its form, and its individuation from matter, and, again, since man's form is his rational soul, while his matter is his body, whatever belongs to him in respect of his rational soul, is natural to him in respect of his specific nature; while whatever belongs to him in respect of the particular temperament of his body, is natural to him in respect of his individual nature. For whatever is natural to man in respect of his body, considered as part of his species, is to be referred, in a way, to the soul, in so far as this particular body is adapted to this particular soul.
In both these ways virtue is natural to man inchoatively. This is so in respect of the specific nature, in so far as in man's reason are to be found instilled by nature certain naturally known principles of both knowledge and action, which are the nurseries of intellectual and moral virtues, and in so far as there is in the will a natural appetite for good in accordance with reason. Again, this is so in respect of the individual nature, in so far as by reason of a disposition in the body, some are disposed either well or ill to certain virtues: because, to wit, certain sensitive powers are acts of certain parts of the body, according to the disposition of which these powers are helped or hindered in the exercise of their acts, and, in consequence, the rational powers also, which the aforesaid sensitive powers assist. In this way one man has a natural aptitude for science, another for fortitude, another for temperance: and in these ways, both intellectual and moral virtues are in us by way of a natural aptitude, inchoatively, but not perfectly, since nature is determined to one, while the perfection of these virtues does not depend on one particular mode of action, but on various modes, in respect of the various matters, which constitute the sphere of virtue's action, and according to various circumstances.
It is therefore evident that all virtues are in us by nature, according to aptitude and inchoation, but not according to perfection, except the theological virtues, which are entirely from without.
Ad 1 Reply to Objection 1
Et per hoc patet responsio ad obiecta. Nam primae duae rationes procedunt secundum quod seminalia virtutum insunt nobis a natura, inquantum rationales sumus. Tertia vero ratio procedit secundum quod ex naturali dispositione corporis, quam habet ex nativitate, unus habet aptitudinem ad miserendum, alius ad temperate vivendum, alius ad aliam virtutem.
—
Ad argumenta Reply to the objections
—
This suffices for the Replies to the Objections. For the first two argue about the nurseries of virtue which are in us by nature, inasmuch as we are rational beings. The third objection must be taken in the sense that, owing to the natural disposition which the body has from birth, one has an aptitude for pity, another for living temperately, another for some other virtue.