Articulus I
Whether Reviling Consists in Words?
Arg. 1 Objection 1
Ad primum sic proceditur. Videtur quod contumelia non consistat in verbis. Contumelia enim importat quoddam nocumentum proximo illatum, cum pertineat ad iniustitiam. Sed verba nullum nocumentum videntur inferre proximo, nec in rebus nec in persona. Ergo contumelia non consistit in verbis.
It would seem that reviling does not consist in words. Reviling implies some injury inflicted on one's neighbor, since it is a kind of injustice. But words seem to inflict no injury on one's neighbor, either in his person, or in his belongings. Therefore reviling does not consist in words.
Arg. 2 Objection 2
Praeterea, contumelia videtur ad quandam dehonorationem pertinere. Sed magis aliquis potest inhonorari seu vituperari factis quam verbis. Ergo videtur quod contumelia non consistit in verbis, sed magis in factis.
Further, reviling seems to imply dishonor. But a man can be dishonored or slighted by deeds more than by words. Therefore it seems that reviling consists, not in words but in deeds.
Arg. 3 Objection 3
Praeterea, dehonoratio quae fit in verbis dicitur convicium vel improperium. Sed contumelia videtur differre a convicio et improperio. Ergo contumelia non consistit in verbis.
Further, a dishonor inflicted by words is called a railing or a taunt. But reviling seems to differ from railing or taunt. Therefore reviling does not consist in words.
Sed contra On the contrary
Sed contra, nihil auditu percipitur nisi verbum. Sed contumelia auditu percipitur, secundum illud Ierem. XX, audivi contumelias in circuitu. Ergo contumelia est in verbis.
On the contrary, Nothing, save words, is perceived by the hearing. Now reviling is perceived by the hearing according to Jer. 20:10, "I heard reviling [Douay: 'contumelies'] on every side." Therefore reviling consists in words.
Respondeo I answer that
Respondeo dicendum quod contumelia importat dehonorationem alicuius. Quod quidem contingit dupliciter. Cum enim honor aliquam excellentiam consequatur, uno modo aliquis alium dehonorat cum privat eum excellentia propter quam habebat honorem. Quod quidem fit per peccata factorum, de quibus supra dictum est. Alio modo, cum aliquis id quod est contra honorem alicuius deducit in notitiam eius et aliorum. Et hoc proprie pertinet ad contumeliam. Quod quidem fit per aliqua signa. Sed sicut Augustinus dicit, in II de Doct. Christ., omnia signa, verbis comparata, paucissima sunt, verba enim inter homines obtinuerunt principatum significandi quaecumque animo concipiuntur. Et ideo contumelia, proprie loquendo, in verbis consistit. Unde Isidorus dicit, in libro Etymol., quod contumeliosus dicitur aliquis quia velox est et tumet verbis iniuriae. Quia tamen etiam per facta aliqua significatur aliquid, quae in hoc quod significant habent vim verborum significantium; inde est quod contumelia, extenso nomine, etiam in factis dicitur. Unde Rom. I, super illud, contumeliosos, superbos, dicit Glossa quod contumeliosi sunt qui dictis vel factis contumelias et turpia inferunt.
I answer that, Reviling denotes the dishonoring of a person, and this happens in two ways: for since honor results from excellence, one person dishonors another, first, by depriving him of the excellence for which he is honored. This is done by sins of deed, whereof we have spoken above (Q. 64, seqq.). Secondly, when a man publishes something against another's honor, thus bringing it to the knowledge of the latter and of other men. This reviling properly so called, and is done by some kind of signs. Now, according to Augustine (De Doctr. Christ. ii, 3), "compared with words all other signs are very few, for words have obtained the chief place among men for the purpose of expressing whatever the mind conceives." Hence reviling, properly speaking, consists in words: wherefore, Isidore says (Etym. x) that a reviler (contumeliosus) "is hasty and bursts out (tumet) in injurious words." Since, however, things are also signified by deeds, which on this account have the same significance as words, it follows that reviling in a wider sense extends also to deeds. Wherefore a gloss on Rom. 1:30, "contumelious, proud," says: "The contumelious are those who by word or deed revile and shame others."
Ad 1 Reply to Objection 1
Ad primum ergo dicendum quod verba secundum suam essentiam, idest inquantum sunt quidam soni audibiles, nullum nocumentum alteri inferunt, nisi forte gravando auditum, puta cum aliquis nimis alte loquitur. Inquantum vero sunt signa repraesentantia aliquid in notitiam aliorum, sic possunt multa damna inferre. Inter quae unum est quod homo damnificatur quantum ad detrimentum honoris sui vel reverentiae sibi ab aliis exhibendae. Et ideo maior est contumelia si aliquis alicui defectum suum dicat coram multis. Et tamen si sibi soli dicat, potest esse contumelia, inquantum ipse qui loquitur contra audientis reverentiam agit.
Our words, if we consider them in their essence, i.e. as audible sounds, injure no man, except perhaps by jarring of the ear, as when a person speaks too loud. But, considered as signs conveying something to the knowledge of others, they may do many kinds of harm. Such is the harm done to a man to the detriment of his honor, or of the respect due to him from others. Hence the reviling is greater if one man reproach another in the presence of many: and yet there may still be reviling if he reproach him by himself, in so far as the speaker acts unjustly against the respect due to the hearer.
Ad 2 Reply to Objection 2
Ad secundum dicendum quod intantum aliquis aliquem factis dehonorat inquantum illa facta vel faciunt vel significant illud quod est contra honorem alicuius. Quorum primum non pertinet ad contumeliam, sed ad alias iniustitiae species, de quibus supra dictum est. Secundum vero pertinet ad contumeliam inquantum facta habent vim verborum in significando.
One man slights another by deeds in so far as such deeds cause or signify that which is against that other man's honor. In the former case it is not a matter of reviling but of some other kind of injustice, of which we have spoken above (QQ. 64, 65, 66): where as in the latter case there is reviling, in so far as deeds have the significant force of words.
Ad 3 Reply to Objection 3
Ad tertium dicendum quod convicium et improperium consistunt in verbis, sicut et contumelia, quia per omnia haec repraesentatur aliquis defectus alicuius in detrimentum honoris ipsius. Huiusmodi autem defectus est triplex. Scilicet defectus culpae, qui repraesentatur per verba contumeliosa. Et defectus generaliter culpae et poenae, qui repraesentatur per convitium, quia vitium consuevit dici non solum animae, sed etiam corporis. Unde si quis alicui iniuriose dicat eum esse caecum, convicium quidem dicit, sed non contumeliam, si quis autem dicat alteri quod sit fur, non solum convicium, sed etiam contumeliam infert. Quandoque vero repraesentat aliquis alicui defectum minorationis sive indigentiae, qui etiam derogat honori consequenti quamcumque excellentiam. Et hoc fit per verbum improperii, quod proprie est quando aliquis iniuriose alteri ad memoriam reducit auxilium quod contulit ei necessitatem patienti. Unde dicitur Eccli. XX, exigua dabit, et multa improperabit. Quandoque tamen unum istorum pro alio ponitur.
Railing and taunts consist in words, even as reviling, because by all of them a man's faults are exposed to the detriment of his honor. Such faults are of three kinds. First, there is the fault of guilt, which is exposed by reviling words. Secondly, there is the fault of both guilt and punishment, which is exposed by taunts (convicium), because vice is commonly spoken of in connection with not only the soul but also the body. Hence if one man says spitefully to another that he is blind, he taunts but does not revile him: whereas if one man calls another a thief, he not only taunts but also reviles him. Thirdly, a man reproaches another for his inferiority or indigence, so as to lessen the honor due to him for any kind of excellence. This is done by upbraiding words, and properly speaking, occurs when one spitefully reminds a man that one has succored him when he was in need. Hence it is written (Ecclus. 20:15): "He will give a few things and upbraid much." Nevertheless these terms are sometimes employed one for the other.